Գեղեցի հետ

Էրեկ առավոտյան անցնում էի "պրոսպեկտի" դալաններից մեկի մոտով: Անցա ու մեկ էլ մոտս ծիծաղի նոպա սկսեց (Լև՛, քեզանից եմ վարակվել): Դալանից գալիս էր վառած սուրճի հոտ, բայց ոչ այնպես, ինչպես տանն է լինում՝ տնային գազօջախի վրա: Այդ հոտը ուրիշ է: Միանգամից ուղեղս սլայդ շոու սկսեց.

Տատիկիս  աշխատավայրի՝ Սանէպիդկայանի երկար միջանցքը, իր բորդո լինոլեումով, դրա տակից ճռճռացող պարկետով, մեծ սենյակների մեծ ու արևշատ պատուհանները: Գլխավոր բժիշկի քարտուղարուհի՝ Սոխակ ծյոծյան ու էպիդեմիոլոգ Սազոնովան, որին միշտ նմանացնում էի ընձուխտի (:Դ) ու անչափ սիրում: Շատախոս ու սովետական մուլտերի սկյուռիկի ձայնով խոսող Օժեն ծյոծյան, թմբլիկ ու անասելի բարի Անուշ ծյոծյան ու լուսավոր Սեդան: Ինչ հավես էր այդ ամենը, ինչ իսկական էր: 

Մի ակնթարթում հիշեցի ամեն ինչն ու բոլորին ու երջանկացա: Իմ մանկության մաս՝ տատիկիս գործի տեղ, ուր հասնելը ինձ համար հավերժություն էր թվում ու հիշում եմ, որ ոչ ամեն անգամն էի հավեսով գնում, բայց արի ու տես, որ քիթս գրգռող մի բուրմունքից մինչև ոսկորներս ուրախացա: 

Լավ հուշեր:

Domo Arigato Mr. Roboto

Աշուն է...
Նման ձև սկսում էին/են դպրոցական թելադրությունները, բայց այն ժամանակ, համոզված եմ, ոչ ոք մեր էրեխեքից ուշադրություն չէր դարձնում՝ աշուն էր դրսում, թե՝ գարնան վերջ: Մենք խրված էինք մեր սեփական անձերի զննման ու ինտենսիվ խճճման մեջ, մենք դպրոցական էինք.. Հիմա ինձ համար այդ բառը համահունչ է ինչ-որ ռոբոտի տեսակին՝ ոչ այդքան հեռավոր ապագայի մի դրվագից (աչքիս առաջ բլեյդռաններ'ն էկավ): Բայց վերադառնանք աշնանը: Աշուն է:
Չեմ իմանում, միգուցե, Լևոնի շնորհիվ փոխվեցին մեր հարաբերություններն աշնան հետ.. հմմ, երևի: Այնքան լավ եմ հիշում, որ դպրոցում զզվում էի աշունից, որ ամեն մի օրս մի դարդաշատ էպոս էր, գոյատևման խնդիր: Ծանր հնչեց վերջին նախադասությունս, ինքս էլ հասկացա, բայց բացարձակ օբյետկիվ եմ նկարագրում այն ժամանակվա զգացողություններս: Ես սպիտակ ագռավ էի ու դա իմ խաչն էր, որը պետք էր կրել մինչև տասներորդ դասարանի վերջը, իսկ տարիներն այն ժամանակ տևում էին մեկը մյուսից ավելի երկար: Քարորդները, կարծես, հսկայական մի դարաշրջան լինեին: Խաչս կրեցի պատվով, տեղ-տեղ, գուցե, ուժասպառ լինելով, մի կողքի գցելով, պահի տակ պատին հենելով, բայց ընդհանուր առմամբ, կենտրոնացած ու հետևողականորեն:
Հիմա աշուն է ու ես լավ եմ: Չէ, մի քիչ սխալ արտահայտվեցի. լավ եմ, ստաբիլ եմ, ոնց ուզում եք հասկացե՛ք, պարոնայք, ու կենսուրախ:

ռուս-բուրյատական մանկությանս կեչիները

Մի օր ընկերներիցս մեկն ասեց, - գիտես, առաջ էնքան դեպրեսիվ էիր:
Վատ զգացի ինձ: Չէի ուզում նման բան լսել ու իմանալ: Հետո, պարզ է, ընկա երկարատև մտորումների գիրկը, փորձում էի պարզել, երբ և ինչպես է տեղի ունեցել այդ ամենն ու ինչ է դրան հանդիսացել պատճառ: Հասկացա: Անցավ շատ ժամանակ, մինչև ստացվեց դա փոխել:
Հիմա աշունը պայծառ է ինձ համար: Հիմա, անկախ տարվա եղանակից, ես ուրախ եմ, որ կա Երկիր մոլորակը ու որ տարիներ առաջ Մուշեղը հանդիպեց Նաիրային ու նրանց սիրո պատմության արդյունքում ծնվեց այն մարդը, ում գրած "խորը փիլիսոփայական" տեքստը դուք հիմա կարդում եք:
Շնորհավորում եմ բոլորիս: Մեզ բախտ է վիճակվել ծնվել:

Ծափահարություններ:
Վարագույր:

Господи, умоляю, спаси моего дедушку.
Аминь

Z

Ձեզ հետ պատահե՞լ է, որ երկար ժամանակ սարսափելի կարևոր թվացող բաները մեկ էլ մի օր դառնան ահավոր հիմար ու անիմաստ: Գրում եմ ու ժպտում Նատ Քինգ Քոլ'ի տակ:
Չեմ իմանում, էս երկրից ա, թե՝ միգուցե, բոլոր տեղերն էլ աշխատավոր ժողովուրդը նման խնդիրներ ունեցել է ու միշտ կունենա ղեկավարության հետ, բայց ստեղ են ասել ԲԱՍՏԱ:

Արա դե զզվցրիք էլի, ուզածներդ ի՞նչն ա - որ թողնեմ, ռադս շաքե՞մ ձեր անասուն, փոքրոգի օֆիսից, որ դառնաք իմ ռեզյումեի միջի ևս մի կետ "յաղք" պիտակո՞վ, որ ապագա հարցազրույցներում պրիտենզիաների մի մեծ դավթար ներկայացնեմ:

- Իսկ հիմա կխնդրեմ հնչեցնեք Ձեր հարցերը մեր կազմակերպության հետ կապված:

Հանում եմ դավթարս ու բարձրաձայնում հարցերի մի մեծ ցուցակ, որը դարձել է ինձ համար իսկական թութք.

1. Շաբաթ օրերը աշխատու՞մ եք.. հա, փաստորեն, իսկ պայմանագրում նշու՞մ եք, որ աշխատում եք... չէ փաստորեն...
2. Տոներին աշխատու՞մ եք.... մեկ-մեկ փաստորեն, հա՞..
3. Ուշացած րոպեները տուգանքի ենթակա՞ են... հաաաա, լավ, հաջորդին անցնեմ, երևի
4. Արտաժամյա աշխատանք հնարավո՞ր է, իսկ այն վարձատրվու՞մ է... հմմ
5. Արձակուրդ գնալն ինչպե՞ս է լինում... չի՞ լինում.. հե հե
6. Դե բոնուսների մասին, կարծում եմ, նույնիսկ չարժե հարցնել, - ՄՌ՛ն ժպտում է Մոնա Լիզայի կտտցրած ժպիտով
7. Սուրճ-թեյ-աման-չաման-սիրուն-ջան-մոխրամանը-բեր ձևաչափն ընդունվա՞ծ է Ձեզ մոտ..
8. Իսկ Ձեր տնօրենը չի՞ կարծում, որ իր միկրոսկոպիկ ընկերությունը Կոկա-Կոլային համազոր է իրականում և, նույնիսկ, միգուցե, ավելի հզոր... Ձեզ այս հարցը ծիծաղելի՞ է թվում.. լավ

Վազում եմ մութ միջանցքով, դուրս գալիս արևի տակ ու շարունակում վազել այնքան, մինչև երևա մի շենք ու մի այգի: Հասնում եմ շենքի աստիճանների մոտ, կանգնում դռան առջև ու թքում: "Սա աննորմալ ա, երևի, կամ հիստերիկ",- մտածում են շենքի դիմաց կանգնած մարդիկ, բայց ինձ մեկ ա: Ես ուզում եմ թքեմ, որ հանգստանամ գոնե մի քիչ, որ մի հատ էլ հուզվեմ ու մաքրեմ հոգուս միջից էն տարիները, որոնք անդարձ գնացին ու կորան ջհանդամները. Չայկովսկու ու կոնսի նամշած դասարաններում՝ նամշած ռոյալների ու ոչ պակաս նամշած ու փտած  ու փտացնող դասատուների կողքին:

...

Նստած եմ օֆիսում, հաշվապահի ու նրա աշակերտի հետ, կաբինետից տնօրենի ձայնն է գալիս, ամեն վայրկյան նա զանգում, ինչ-որ բան է ուզում, որպիսի իր հյուրի մոտ կարևոր մարդ երևա: Մտնում եմ, էշի հայացքով ինձ է նայում, որովհետև ես կես ժամ ուշացել եմ ընդմիջումից: Այդ կես ժամը կգանձվի իմ աշխատավարձից, մոտ մի 400 դրամի տեսքով: Քիչ առաջ ինքս իմ ձեռքով ինձ նկատողություն գրեցի... (lol)

Երթուղայինի 100 դրամով չի ամեն ինչ սահմանափակվում, հավատացե՛ք:

Ավե Զյավիկ

“I'm the one that's got to die when it's time for me to die, so let me live my life the way I want to.”

Jimi Hendrix

ուրախացիր, սրբուհի = ave Maria

Անունս փոքրուց չեմ սիրել: Ինձ համար այն ավելորդ մի բան էր իմ կյանքում՝ ծանր ու գեշ բեռ: Ամեն անգամ երբ պիտի ներկայանայի, ապրիորի ընկնում էի տառապանքների մեջ, մտածում, թե ինչ ինտոնացիայով եմ ասելու, որ մարդիկ ոչ թե ֆիքսվեն անվանս վրա, այլ մի մեղեդի լսեն, որն այնքան տգեղ չի լինի, որքան իմ ծանրաքաշ ու մեծ անունը: Ինձ թվում էր, մարդկիկ ծիծաղելու են դեմքիս, կամ հեչ որ չէ՝ հետևիցս, ու էդ ինձ ուղղակի սպանում էր ու առանց այդ էլ առկա տասնյակ բարդույդներիս ավելացնում ևս մեկը՝ ամենամեծը: Կար նաև ուրիշ մի ձևաչափ, որը նույնպես տանել չէի կարող՝ դա հեռախոսային խոսակցությունն էր, երբ ես պիտի հեռախոսի մոտ խնդրեի ընկերներիցս որևէ մեկին, ում զանգում էի առաջին անգամ:
- Ալլո, բարև Ձեզ, Լենային-ին կարելի՞ է:
- Ո՞վ է հարցնում:
- Աշխենը:
- Արսե՞նը:
Այդ պահին ուզում էի գնալ, կախել հարցնողին ու հետո գցվել պատուհանից:

Մեկումեջ ինձ հանդիպում էին մարդիկ, ովքեր փարոսի պես թեպետ մի պահ, բայց լուսավորում էին իմ անունը, հրաշալի պատմություններ պատմում դրա հետ կապված, հիացած վանկարկում այն: Օֆ օֆ, այդ պահերին լավ էի ինձ զգում, բայց հետո գալիս էր վաղը... Շատ էի կոմպլեքսավորվում, երբ փորձում էին անունս կրճատել - ինձ համար Մարիշից Աշ լսելն այնքան բնական էր ու հարազատ, իսկ ուրիշ մարդիկ սովոր էին նրան, որ Աշ-ը վերաբերում է միայն Աշոտին:
Դասարանցիներիցս մեկն էր ամենաշատը ծաղրում ինձ: Հետո երբ սկսեց հանդիպել իր ապագա ամուսնու՝ Աշոտի հետ, անվանս կրճատ տարբերակն էլ սկսեց մի ուրիշ տեսակ սիրով լի արտասանել: Բարիացել էր, ինչ էր արել, չիմացա:
Հետո կոնսն էր: Լավ էր կոնսում ամեն առումով: Դպրոցի կտտանքներից հետո սա մի դրախտ էր, ուր ամեն քայլս գնահատում էին, ուրախանում մեջբերումներովս ու բացահայտումնորովս... Լացս էկավ, հիշեցի..

Լև, կոնսի մոտով անցնելուց չեմ հուզվում, որովհետև էն, ինչ սպասում էի նման էր избушка на курьих ножках դրվագին՝ повернись, избушка, ко мне передом, к лесу задом... իմ տարբերակում իզբուշկան ֆռաց քամակով դեպի ինձ ու ես մնացի մութ ու վախենալու անտառում մեեեն-մենակ, հետն էլ գայլերի ոռնոց սկսեց լսվել:
Ինչևէ, կոնսի հետ կապված են բազմաթիվ չափազանց դրական էմոցիաներ, հիշողություններ: Լավ էր կոնսում: Անունս էլ շատ չէին բզբզում: Սիրում էին ինձ բոլորը: Իսկ հետո.. հետո դու հայտնվեցիր, Լևոն:

- Բարև, Աշխեն:
- Բարև, Լևոն:

Հրաշք տեղի ունեցավ՝ (oh happy day.... դու երգում ես) ես սկսեցի սիրել անունս քո շնորհիվ :)
Քո նման ոչ ոք այն չի արտասանում՝ հստակ, սիրուն շ-ով ու սիրով.. սեր սեր սեր կասես, - հիմա դու, պաուզա կանես մեկ ութերորդական ու կխնդաս..

Մերսի, Լև (messsi):
Վարագույր