Փող չկա "կասսայում"

Գիշերը մի տարօրինակ հուշ էկավ մտքիս:

Գագոյի գործարան, ցերեկ: Ընդունարանում ես եմ, էլի ինչ-որ մեկը աշխատողներից, Գագոյի մեծ աղջիկն ու փոքրը: Աշխատավարձ չեն տվել դեռ ու Աստված գիտի, թե երբ են տալու: Փոքր Գագուհին ել ու մուտ է անում հոր կաբինետ, անչափ երջանկություն պարգևելով նրան: Կարծում եմ, այդ յուղոտ, կապուտաչյա էակը միակն է այս մոլորակի վրա, ում վրա չի կասկածում Գագոն, ով իսկական ուրախություն է նրա համար: Լիլիթիկը փորփրում է համակարգչի մեջ, տարբեր տառատեսակներով տպում իր անունն անգլերեն, խելացի հարցեր տալիս ինձ, ու չարաճճի հայացքով սպասում դրանց պատասխաններին:
Ինչպես միշտ անսպասելիորեն բացվում է հոր կաբինետի դուռը:
- Էս վերցրու, իմ աղջկան կոշիկ կառնես, - քնքուշ տոնով Գագոիդը դիմում է մեծ դստեր ու բացահայտորեն փոխանցում մի քանի դրամական միավորներից կազմված հարյուր հազար ՀՀ դրամ:
Լիլիթիկի մսոտ թուշիկները ժպիտ են ծնում:

Z

Ձեզ հետ պատահե՞լ է, որ երկար ժամանակ սարսափելի կարևոր թվացող բաները մեկ էլ մի օր դառնան ահավոր հիմար ու անիմաստ: Գրում եմ ու ժպտում Նատ Քինգ Քոլ'ի տակ:
Չեմ իմանում, էս երկրից ա, թե՝ միգուցե, բոլոր տեղերն էլ աշխատավոր ժողովուրդը նման խնդիրներ ունեցել է ու միշտ կունենա ղեկավարության հետ, բայց ստեղ են ասել ԲԱՍՏԱ:

Արա դե զզվցրիք էլի, ուզածներդ ի՞նչն ա - որ թողնեմ, ռադս շաքե՞մ ձեր անասուն, փոքրոգի օֆիսից, որ դառնաք իմ ռեզյումեի միջի ևս մի կետ "յաղք" պիտակո՞վ, որ ապագա հարցազրույցներում պրիտենզիաների մի մեծ դավթար ներկայացնեմ:

- Իսկ հիմա կխնդրեմ հնչեցնեք Ձեր հարցերը մեր կազմակերպության հետ կապված:

Հանում եմ դավթարս ու բարձրաձայնում հարցերի մի մեծ ցուցակ, որը դարձել է ինձ համար իսկական թութք.

1. Շաբաթ օրերը աշխատու՞մ եք.. հա, փաստորեն, իսկ պայմանագրում նշու՞մ եք, որ աշխատում եք... չէ փաստորեն...
2. Տոներին աշխատու՞մ եք.... մեկ-մեկ փաստորեն, հա՞..
3. Ուշացած րոպեները տուգանքի ենթակա՞ են... հաաաա, լավ, հաջորդին անցնեմ, երևի
4. Արտաժամյա աշխատանք հնարավո՞ր է, իսկ այն վարձատրվու՞մ է... հմմ
5. Արձակուրդ գնալն ինչպե՞ս է լինում... չի՞ լինում.. հե հե
6. Դե բոնուսների մասին, կարծում եմ, նույնիսկ չարժե հարցնել, - ՄՌ՛ն ժպտում է Մոնա Լիզայի կտտցրած ժպիտով
7. Սուրճ-թեյ-աման-չաման-սիրուն-ջան-մոխրամանը-բեր ձևաչափն ընդունվա՞ծ է Ձեզ մոտ..
8. Իսկ Ձեր տնօրենը չի՞ կարծում, որ իր միկրոսկոպիկ ընկերությունը Կոկա-Կոլային համազոր է իրականում և, նույնիսկ, միգուցե, ավելի հզոր... Ձեզ այս հարցը ծիծաղելի՞ է թվում.. լավ

Վազում եմ մութ միջանցքով, դուրս գալիս արևի տակ ու շարունակում վազել այնքան, մինչև երևա մի շենք ու մի այգի: Հասնում եմ շենքի աստիճանների մոտ, կանգնում դռան առջև ու թքում: "Սա աննորմալ ա, երևի, կամ հիստերիկ",- մտածում են շենքի դիմաց կանգնած մարդիկ, բայց ինձ մեկ ա: Ես ուզում եմ թքեմ, որ հանգստանամ գոնե մի քիչ, որ մի հատ էլ հուզվեմ ու մաքրեմ հոգուս միջից էն տարիները, որոնք անդարձ գնացին ու կորան ջհանդամները. Չայկովսկու ու կոնսի նամշած դասարաններում՝ նամշած ռոյալների ու ոչ պակաս նամշած ու փտած  ու փտացնող դասատուների կողքին:

...

Նստած եմ օֆիսում, հաշվապահի ու նրա աշակերտի հետ, կաբինետից տնօրենի ձայնն է գալիս, ամեն վայրկյան նա զանգում, ինչ-որ բան է ուզում, որպիսի իր հյուրի մոտ կարևոր մարդ երևա: Մտնում եմ, էշի հայացքով ինձ է նայում, որովհետև ես կես ժամ ուշացել եմ ընդմիջումից: Այդ կես ժամը կգանձվի իմ աշխատավարձից, մոտ մի 400 դրամի տեսքով: Քիչ առաջ ինքս իմ ձեռքով ինձ նկատողություն գրեցի... (lol)

Երթուղայինի 100 դրամով չի ամեն ինչ սահմանափակվում, հավատացե՛ք:

Ավե Զյավիկ

требуется прораб

Эти чертовы прорабы до ручки меня доведут!!!! Надо же быть такими наглыми и прилипчивыми......

ձյաձь

Սիրտս խառնում ա, երբ շեֆի հյուրերը դիմում են ինձ "սիրուն ջան"-ով.. զգում եմ ինձ վեծեռոկի մատուցողուհի :/

Յաղք!!!!!!!!!!!!!!

fuck!

Խիստ նկատողություն ուշանալու համար ??????????????????

ջա՜ն, բալես, բալես

Շեֆս հեռախոսը թողել էր օֆիսում:

Զանգ տղայից: Վերցնում եմ:

- Հա, Խաչ ջան:

- Պա՞պ:

Վարագույր:

шшш..

Официально заявляю - мне надоело!
Все таки, всему на этом свете есть предел. Если неосторожно или же наоборот, весьма осознанно переступить почти невидимую черту, назад дороги больше не будет.
Пугаю? Гм-гм, звучит как-то пафосно, да?
Речь идет о моей работе.
В прошлый раз было приблизительно тоже самое. Но там был Гагоид, а его не сравнишь ни с кем и не с чем на этой планете. Я высыхаю - медленно и необратимо. Может, это все из-за моего характера? Всегда стараюсь делать май бест, чтобы увидеть самое лучшее в самом тривиальном, нахожу интерес, вкладываюсь на все сто, а то и больше.
"затем пришло разочарование и категорически не захотело уходить..."
Деньги нужны. Особенно сейчас. Это оправдывает то, что я сижу здесь, веду переписку с китайцами и итальянцами, ищу, нахожу, отвечаю на глупые вопросы шефа, объясняю ему примитивные вещи, которые он не хочет понимать, потому что привык к тому, что работа может быть только тактильно ощутимой, кричащей о себе. Интеллектуальная работа - это не работа. Но Арташ - не Гаго. Вот в чем фишка. И Аветисян тоже не Гаго. Вообще не Гаго. (трижды написала имя этого засранца... изыди! изыди! изыди!)
Как все быстро изменилось.. как плавно он переложил все обязанности Эммы (бывшей секретарши) на мои плечи. Сперва я себе внушала, что это все лишь кажется мне, потом, меня поставили перед фактом и, так как в голове звучало лишь одно - "деньги нужны", я смирилась и с чаем и с кофе....
Ко мне с первого дня относятся здесь очень хорошо. Я думала, это есть формула рабочего счастья и для меня это было настолько важно, что остальные мелочи, которые на самом деле вовсе не были мелочами - Тец, конец света, стресс-каждый-день - исчезали. В реальности же, они скапливались где-то в душе и ждали удобного момента, чтобы выскочить на меня же. Думаю, первую попытку они уже совершили. Неприятно, скажу вам. А еще крайне смешно. Потому что сейчас мой дом находится в 5-и минутах езды от бывшей работы (но маршртука туда едет всего одна и то раз в 40 минут. Тец - все равно sux!), но у меня нет сил улыбаться этому - чересчур настрадалась я из-за этого долбанного места.
Тец измотал меня, не оставил почти никакой надежды на то, что когда-нибудь я буду работать "в городе". Но я не помню плохого. Мозги не хотят удерживать негативную информацию. (Лев, а то что ты говоришь, что "оказывается" я помню все плохое, это от того, что плохое от любимых помнится четче).
Я хочу творчества, хочу свободы, хочу пищи для мозгов и не получаю.
У меня настолько пестрое резюме, что мне самой становится смешно, когда я его просматриваю. Получается, я знаю всего по-немногу, быстро учусь и не знаю ничего настолько, чтобы сказать, что знаю.. Я это признаю.
"- Вам кофе сладкий? А чай - зеленый или черный? Пепельницу принести? Нет? Хорошо. Да я сейчас посмотрю нa LBMA сколько сегодня стоит золото". (место работы сменилось, а LBMA так и остался)
Периодически приходит момент, когда я ему не могу что-то объяснить и он тупеет... а потом еще и еще.. Я стараюсь не терять самообладания. Но это сильно изнуряет.

- Продиктуй номер В.
- Мой компьютер испортился и телефонная книжка полетела к чертям (естественно, последнее говорится не в такой форме)
- Что-то очень часто у тебя номера пропадают.
Твою мать, Багдасарян, надо же быть такой сукой а... Как тебе не стыдно вешать на меня то, чего нет?!!! Тьфу..
- Такое случается впервые, г-н Багдасарян.
Молчание.
- Когда это у тебя компьютер испортился и все стерлось?, - спрашивается язвительным тоном.
- Когда вас на было в стране (урод).
Снова молчание. Кидает трубку
Спасибо Андо (нашему сотруднику), который в это время был у шефа в кабинете и мед-лен-но объяснил тому, что в том, что техника испортилась и информация полетела, моей вины нет.

Если бы не музыка, я бы давным давно сошла с ума. Все привыкли к тому, что я сижу в наушниках и работаю в этом, комфортном мне состоянии. И еще кое что: так получилось, что все сотрудники нашей фирмы - замечательные люди. А это очень важно для меня!

Люди говорят, что в моей стране найти работу, да еще и хорошо оплачиваемую (типа, моя зарплата относится к этой категории) очень трудно и что нельзя капризничать - երկու էրնեկ մի տեղ չի լինում. Я докажу самой себе, что все возможно и что я найду то, что будет и сердцу и карману мило.
Аве Зявик

Ռեդհեդ. Սկիզբ. Ապստամբություն.

Լուսոյի մասին խոսել եմ ստեղ: Երևի կհիշեք այն ռեդհեդ աղջկան, ով աշխատում ա տեցի սրտում գտնվող, սակայն, ամբողջովին զրկված այդ օրգանին բնորոշ ջերմությունից, "կոբոաբեական" շենքում:
Լուսոն լավն ա... Սկզբում նա համարյա չէր խոսում: Նույնիսկ բարևելուց հետո երկար մտածում էի. իսկ միգուցե, նա չբարևե՞ց, ուղղակի նրա բարևը լսելու ցանկությունս էր աուդիոհալուցինացիաներ ծնել: Կարճ ասաց, "չէր կպնում" մեր շփումը, ու ես շատ էի նեղվում, որովհետև զգում էի, որ Լուսոն լյա՜վ ռեդհեդ ա... համարյա 2 մետր հասակով, ցածր ձայնով (համարյա միշտ շշուկով ա խոսում, մանավանդ երբ ինչ-որ տեղ ա զանգում գործով), արագ քայլվածքով (թվում ա, հատուկ ա տենց արագ քայլում, որ մարդիկ իրան չհասցնեն-տեսնեն... բայց ես հո տեսել եմ, թե ինչպես մի օր գազազած տեմպով ընթացող, կանգնելու միտք չունեցող երթուղայինի վարորդը ծռվեց ու եսիմ ոնց ստոպ տվեց, որ Լուսոն կարողանա նստել իր մեքենան) ու համեստ: Նույնիսկ տնօրենս էր հասկացել, որ լավն ա Լուսոն: Մի անգամ ռեդհեդի գնալուց հետո ասեց "Լավն ա մեր Լուսոն: Մի քիչ կտտցրած ա, բայց լավն ա":
Մի 2 անգամ գերբերա նվիրեցի: Զարմացել էր: Ասեց "էս ինչի՞ համար ես նվիրում"... Լռվեցի մի պահ: Երբեք չեմ իմացել, թե ինչ կարելի ա նման պահերին ասել, իբրև արգումենտացիա: Դե, արի ու բացատրի, որ առավոտյան արթնացար ու սիրտդ ուզեց ուրախացնել Լուսոյին, ինչը հանգցրեց ծաղիկ առնելուն:
Մի օր տեցում հոսանքն անջատել էին, մեկ էլ տեսնեմ Լուսոն ա գալիս, ձեռքը 2 սիրուն բաժակների մեջ սառը MacCoffee: Ուրախացա: Նստեցինք, խոսեցինք՝ մարդ ա իրա լիմիթներից դուրս չգալով, զգուշավոր դիրքի մեջ (հիմա եմ անալիզ անում ու գալիս նման եզրակացության):
Հետո շատ կտրուկ էկան վատ ժամանակներ: Ինչ-որ հարցով դիմում էի Լուսոյին, մուննաթ էր գալիս, ուֆ-փուֆ անում: Սիրտս սկսեց ճմլվել: Էլ ոչ ուզում էի էն կողմերը գնալ, ոչ էլ: Մի անգամ, չեմ հիշում երբ, լիքը խոսեցինք Լուսոյիս հետ՝ հասկացա, որ շատ ա վախենում շեֆից, սարսափում ա պարզապես: Էդ ամենը պարզել եմ շատ պրիմիտիվ բաներից. ասենք, Լուսոն պատմում ա, որ պրինտերը վարի ա գնացել, ես ասում եմ, ասա, թող նորն առնեն, Լուսոյի մոտ հիստերիկ ծիծաղ ա սկսում "գժվե՞լ ես", - ասում ա, - "ուզում ես, ինձ սպանե՞ն:" Ասում եմ, ինչի՞ համար՝ պրինտերի՞: Ասեց, որ դա բացառված ա... Դե, այն մասին, որ մի անգամ առաջարկեցի նոր աշխատանք գտնել, պատմել եմ: Նույնատիպ ռեակցիա այդ ժամանակ արձանագրվեց: Մեկ-մեկ ինձ թվում էր, տնօրենս ավելի շատ գիտի Լուսոյի մասին, քան ես, որովհետև ես միայն բարևում էի առավոտյան, մաքսիմում մի անգամ ինչ-որ թղթի համար անհանգստացնում ու հաջող անում գնալուցս: Շեֆս ասում էր՝ լսե՞լ ես, Լուսոն անգլերեն ա սովորում: Զարմացել էի: Ասեց, հա, բաաաարձր միացնում ա ու կրկնում իրանց հետևից: Լավ էլի, այ Ավետիսյան ջան...
Անցավ ինչ-որ ժամանակ, մի օր Լուսոն ասում ա "էն աշխատանքի որոնման սայթերի հասցեները ոնց էի՞ն"... ես դավոլնի ժպտում եմ... տեղ ա հասել, փաստորեն:
Մի օր խաղող հյուրասիրեց ինձ: Որ գալիս մտնում ա իմ սենյակ, Ավետիսյանը նենց ա ժպտում, կարծես ձնե մարդու հետ եմ ընկերություն անում: Մի օր էլ գնացի մոտը, ասեց "սուրճ կխմես՞", ձեռքում սուրճի բաժակներ էին, սուրճն էլ արդեն պլիտային էր: Ասեցի, "վաաայ, արդեն դրել ե՞ս", սկսեցի թռվռալ դռան մոտ ... Ասեց, "չէէէէ, գժվե՞լ ես, էս շեֆի ու իրա հյուրի համար ա": Տխրեցի միանգամից: Մեկ էլ ասեց "հեսա մեզ էլ կդնեմ, կկանչեմ քեզ":  Էլի ուրախացա: Դուռը ծածկեցի, քայլում էի դեպի մեր սենյակ, մեկ էլ լսեցի, ոնց ա կչկչում ուրախանալուս վրա: Այ, էդ տեսակ ա Լուսոն: Հետաքրքիրն էն ա, որ ես չեմ նեղանում իրա կտրուկ, իմպուլսիվ ռեակցիաներից, բառերից ու միմիկաներից: Ես համբերատար եմ մարդկանց հետ, հիմա հաստատ կարող եմ ասել: Ոչինչ, որ մեկ-մեկ դմբոյություն են անում: Ես հո գիտեմ, որ իրանք իրականում լավն են ու չէին ուզում նեղացնեին: Պարզապես իրանք էդ տեսակն են:
Մի քանի օր առաջ գնացի, տեսա մազերը սևին խփող գույնի ա ներկել, ուզում էի դուռը փակեի ու գնայի... դեբիլի մեկը, մեկ էլ էս քաղաքում քո պես ինչ-որ մեկին սազում էր ռեդհեդ լինելը, - ասեցի մտքումս ես - էն էլ որ ներկված լինես ու էդքան բնական... ուֆֆֆֆֆֆֆ... ջղայինացա... ասեց, "բա շուտ ասեի՜ր, չէի ներկի... լավ, հունվարին կներկեմ": Ուշոտ սուրճի հրավիրեց էդ անտեր ու դուս մեծ ընդունարանում, կապուչինոյի գույնի, տեղ-տեղ լաքաներով կավրոլինով, հին կոմպով, բաբոյիս թվի կատալոգներով (դե, իրանց կազմակերպությունը դուռ-լուսամուտի գործ ա անում), սովետի լեզվով ասած, ժուրնալնի ստոլիկին, հեռուստացույցով, հենց էն տեղին, ուր սովորաբար ես եմ նստում, նայող տեսախցիկով (որ Լուսոն գործի չէր գալիս, մի 2 անգամ իրա 50 տոննայանոց շեֆը խնդրեց ինչ-որ թղթեր քոփի անեմ... տենց իմացա, որ իրա կաբինետում՝ կստածի, ֆուտբոլի դաշտի չափ, հենց իրա դիմաց մոնիտոր ա դրված, որտեղ կարելի ա տեսնել մեր սառը՝ "կոբոաբեական" շենքի բոլոր ծակուծուկերը, առաջին հերթին ինձ, երբ ես Լուսոյի մոտ մայմունություն եմ անում ու ծիծաղացնում իրան... հիշեցի "Нечего терять" ֆիլմը... հեհե), հսկա ծառով, մեգա հսկա ծաղկամանի մեջ (էն անգամ Լուսոն կատակ արեց, երբ ես ասեցի, որ էս չոլի մեջ մի հատ ծառ չկա, ասեց "իսկ ես ծառ ունեմ", ու սկսեց ցանցառավարի խնդալ... վարակովի ցանցառություն ունի):
Խոսքը խոսքի հետևից, Լուսոն սկսեց շեֆից պատմել: Սկզբում ասում էր, լավ մարդ ա, բարի ա: Հարց ծագեց գլխումս՝ "եթե տենց լավն ա, ինչի՞ ես իրանից էդ կարգի սարսափում"... չկարողացավ պատասխանել... հետո ասեց, որ երբ շեֆը գոռում ա, ինքը ֆիզիկապես զգում ա, թե ոնց ա շեֆի ձեռքը իրա՝ Լուսոյի, վզակոթին հագնում... մեկ էլ էդ դրամատիկ պահին մտավ Գևորգը՝ մարդ-մողեսը, էլի Կոբո Աբեի շարքից: Ես խառնվեցի իրար, պատրաստ էի սուրճիս բաժակը դնել բերանս ու ծամել, մենակ թե չտեսնեին ու Լուսոյի վրա չխոսեին: Ասում եմ, "ոչի՞նչ, որ տեսավ սուրճ ենք խմում". ասում ա "եսի՞մ"... սենց վախեցած... "չէ, ոչինչ".. էլի վախեցած... պաուզա, "չէ, նորմալ ա ամեն ինչ"... Լուսինե, մարդ ինչի էդ կարգի անվստահ կլինի ինքն իրա վրա????????????.. էն էլ քո նման պուպուշ, խելացի աղջիկը... Հետո մի խնդալու բան պատմեց, թե ոնց են հավաքարարին ասել, որ պիտի ունիտազը լվանա ու ոնց ա ինքը ասել, որ չի լվանա, որովհետև զզվում ա :D :D :D
Գագոիդից պատմեցի, չանը կախվել էր խեղճ էրեխու: Ասեց. "բայց ես զգում եմ, ты можешь за себя постоять"... ժպտալս էկավ... Ոնց ասես, որ Գագոյի մոտ էն ամենապաշտոնավոր, հասուն, խելացի ու ինքնավստահ մարդիկ իրանց զգում էին ահաբեկված, կարծես, Գագոն թալիբանի առաջնորդն էր... բայց մերսի իրան ևս մեկ անգամ: Եթե հանդիպեմ մի օր, ձեռքը կսեղմեմ, կնայեմ կապույտ աչքերի մեջ ու կասեմ... մերսի:
- Լսի, ես նույնիսկ վախենում եմ մի հատ լամպոչկա ցույց տամ ծախսերի մեջ, որ հանկարծ չջղայնանա շեֆը, որովհետև էն աղջիկը, որ ինձանից առաջ էր աշխատում ստեղ ինձ ասեց, որ նման սխալ չանեմ երբեք ու իրար հաջորդող մեծ ծախսեր չանեմ տարվա մեջ... (մեծ ծախսը լամպոչկան էր էս դեպքում), - վեր ա կենում՝ լույսը վառի, որ տեսնեմ՝ առաստաղին առկա 6 լամպերից միայն մեկն է աշխատում: Մեղքս գալիս ա Լուսոն:
- Լուս, խնդրի, լամպոչկա գցեն, դու կարող ես, - ասում եմ ես ու էլի նման հոգեբանական ֆինտերի դիմում, որ ռեդհեդս (ինքը իմ համար ընդմիշտ ռեդհեդ կմնա) դուխ հավաքի ու մի քիչ լավ նայի ինքն իրան էդ սառը, տուֆտա տեղը, էդ կոնտեյների չափսի, ծիծակ չարոխներով, առանց Լուսոյի 1 օր չդիմացող, լաչառ մարդու մոտ:
Հետո հիվանդացա: Մի 2 օրից զանգ էկավ:
- Աշխեն, պրիվետ, ո՞նց ես:
- Պրիվետ, լավ եմ: Դո՞ւ ոնց ես, - տեղը չեմ բերում:
- Մերսի, լավ եմ, գործի ե՞ս:
- Լուս ջա՞ն:
- Վայ, ճանաչեցի՞ր: Ես էլ մտածում էի, ո՞նց ասեմ, որ Լուսոն ա... ասեմ ընդունարանի, մի քիչ անկապ կլիներ, - ցանցառավարի խնդում ա:
Էրեկ էլի զանգեց, ուզում էր միասին Հելլոուինի գնայինք: Խառնված էր շատ, նենց ներկայացրեց էդ ակումբը, կարծես հազար անգամ ընդեղ էղել ա, բոլորին ճանաչում ա ու ամեն տարի Հելլոուինի գնում: Բայց էդ մաքուր էրեխայական տոնից միանգամից պալիտ էղավ, որ նույնիսկ ակումբի անունը չգիտի: Բարի ժպիտ ա առաջացնում:
Էսօր գնացի գործի, ուրախացավ: Ասեց, որ քանի օր ա քաղցր բաներ էր բերում հետը, որ միասին սուրճ խմենք: Հարցրեցի, իսկ ինչ ա հագնում ձմռանը, որ էդ ծմակում չմրսի:
Մեկ էլ ժպտաց, սկսեց խնդալ, ասում ա "վաաաայ, մի րոպե, surprise ունեմ քեզ": Ինչ ասես մտքովս չանցավ: Մեկ էլ գնաց, լույսը վառեց: Բոլոր լամպերը, միահամուռ, նոր ուժերով լուսավորեցին ու մի ակնթարթ ջերմություն տվեցին այդ խոնավ, քառակուսի ընդունարանին:
Ուզում էի լացել: Սկսեց սխրանք գործած էրեխու պես պատմել, թե ոնց ա առնել տվել լամպոչկեքը, ոնց են հերթով բոլորը ստուգել, որ սարքին լինեն, ոնց են միացրել ու ոնց ա ինքը ուրախացել: Գովեցի: Պիտի անընդհատ գովեմ, որ էրեխեն նոր սխրանքների ստիմուլ ունենա:
Լավն ա Լուսոն:

Իլարիա, Սարա, Ջովաննի, Իննա

Էրեկ:
Ամբողջ օր փրեշըրի տակ հյուրանոցի ռեզերվ եմ անում` վերջին կետն ա, որը մնացել ա օդի մեջ զուտ շեֆի կապրիզների պատճառով: Ինչքան հյուրանոց կար էդ անտեր Վերոնայում, դիմեցի. նույն բանն են ասում պագալովնո. կամ տեղ չունենք, կամ մինիմում 3 օրվա ռեզերվ պիտի անեք (էն պարագայում, որ էս մարդը մտադիր ա ընդհամենը 3 օր մնալ ընդեղ), կամ էլ հենց  Արտաշն ա պրինցեսայի պես նազ ու տուզ անում ու անուն կպցնում ամենանորմալ տարբերակներին: Սկզբում թվում էր` հեշտ ա գնում սաղ, հետո պարզվեց` էհե-հե՜՜ .. Երևի մի 25 հյուրանոց եմ դիմել 2 օրվա մեջ, չհաշված, որ ուիքենդին էլ դեռ փնտրում էի ու զանգում: ՖԱՔ:
Բոլոր պակաս-պռատ թղթերն եմ հավաքում, Արտաշը վերջին օրով ասում ա, որ invitation letter-ն ա էկել, (հետո պարզվում ա, որ շուտ էր էկել, էն էլ ինքը չէր ջոկել, որ տենց բան ա ստացել մեյլով): Հերթական անգամ զանգում եմ Իտալիա, արդեն զզված լսում եմ իրանց շոպլիկական, հատուկ պարապած, մեգասեքսուալ ձայներով արտաբերվող "բոնջորնո"-ն.... վերջապես գտնում եմ ամենաօպտիմալ տարբերակը, էն էլ զանգելով, որովհետև 2 անգամ գրելուց հետո, տենց էլ չստացա պատասխան (մի բան սիրտս վկայում էր, որ զանգեցի :Ճ):  ՈՒՌԱ.... ռեզերվ եմ անում, 10 ժամ սպասում, որ, վերջապես, պատասխանեն գրածս նամակներից գոնե մեկին, ու քֆրտելով` էսթետիկ հրճվանք առաջացնող նամակներ գրում ռիսեպշն: Մի քանի րոպեից սկսում են գալ պատասախաններ` իմ կողմից հղած բոլոր նամակներին.... չկամ ես: Պարզվում ա, Իլարիան, որը բուքինգի բաժնում ա` կլոն ունի... դրա պատճառով հենա-հենա խայտառակ էի լինելու, որովհետև առաջին տարբերակը ուղարկել էին լրիվ ուրիշ` հին նամակիցս մնացած ամսաթվերով.... ինֆարկտի բուն, խոռոչ, ես նույնիսկ կասեի:
Էկավ ժամը 8-ը: Վաղը Բաղդասարյանը մտնում ա դեսպանատուն: The end is near սաղ իրա իմաստներով: Էներգիաս սպառվել ա, սոված եմ, կողքից էլ մինչև վերջին պահը Ժորան իրա կատարողականներն ա դեմ տալիս ու փոխում ու ավելացնում.... հմմմմ: Ուղարկում են ռեզերվի հաստատումը` ուշադրություն չեմ դարձնում, որ իմ անունով ա, հեհե, զատո հետո սաղ գիշեր չեմ քնում դրա պատճառով, պանիկայի մեջ չհիշելով, որ կազմակերպության անունը միևնույն ա շեշտված ա ու թե Ms.Հայկունուն ա ուղղված նամակը թե` Mr.Վրդանեսյանին, հեչ կապ չունի: Թուղթն ա վերջանում, Ավետիսյանը վազվզում ա, փորձում ա ոնց կարա օգնի, հոգեպահուստից թուղթ ա հանում "հլը նայի, ինչ թուղթ եմ քեզ տալիս է"... մեռնեմ ես քո ջանին, այ մարդ, դե արի ու մի ասա:
Վիզայի app-ն եմ լրացնում հյուրանոցի սյունակում.... կեսից ջոկում եմ, որ Արտաշի կնգա թղթերի մեջ օգնականը արդեն ուրիշ բան ա գրել.......... ուզում եմ գլխիս մազերը պոկեմ, ուտեմ.. սկսում եմ ահավոր քրտնել, Ավետիսյանը չգիտի ոնց ինձ ուշքի բերի: Ասում ա քյասար լավ ա սաղ, հերիք ա, գնացինք.... (ստեղ հիստերիկ ծիծաղ)...դուրս ենք գալիս շենքից: Մաքուր օդ, երկինք, 4 պատից էն կողմ.......Ավետիսյանը տանում ա ինձ իմ սիրած Գործարանայինի մոտ: Մենակ էդ կայարանի մասին մտքից մի քիչ տրամս բացվում ա, իսկ որ հասնում եմ, վաբշե դզվում եմ համարյա... բայց ժամանակավորապես: Նստում եմ, գնում-գնում ենք, մտքով թղթերի մեջ եմ, Իտալիայի դեսպանատանը ու անպայման խայտառակված, մեկ էլ տոտալ կերպով անջատվում ա ուղեղս, մոռանում եմ, հրապարակի կանգառի անունը ոնց ա (LMFAO) ու հենց լսում եմ "Զորավար Անդրանիկ", ափալ-թափալ դուրս եմ վազում վագոնից ու մեջքիս հետևում լսում "հաջորդ կայարանը` Հանրապետության Հրապ....": դեբիլ:
Ոնց թափով դուրս եմ գալիս, նույն ձև հետ եմ գալիս հարթակի վրա (էս գուգլով перрон-ը թարգմանեցի նոր): Խնդալս ահավոր գալիս ա: Իմ` ընդեղ հայտնվելուն զուգահեռ մի տղա ա գալիս ու նենց ա ստացվում, որ երկուսս էլ նույն տեղն ենք նստում: Զգում եմ նայում ա, ուզում ա բան ասի:
- Կներեք, կարելի՞ ա ձեզ մի բաժակ սուրճ հյուրասիրել:
Ինձ բացում ա տեղնուտեղը: Այ մարդ, նենց ամոթ էր, բայց ինչ անեմ: Էս նեղ մաջալին, իմ կատաղած, վաղվա ինկվիզիցիային պատրաստվող հալին էդ տղեն էր մնացել պակաս:
- Չէ, մերսի, - բարի... ցնդած, ավելի շուտ, տոնով պատասխանում եմ:
- Եթե ես ձեզ ինչ-որ բանով վիրավորեցի, կներեք ինձ, -  բեզաբիդնո ժպտում ա:
- Չէ, չէ, ամեն ինչ կարգին ա:
Էլ ձայն չհանեց մինչև գնացքի գալը:
Հասա հրապարակ, մի քիչ գոռգռացի, լացեցի, հասկացա, որ եթե Արտաշը մտնի դեսպանատուն սխալ թղթերով, էդ կլինի ֆինիշը: Զանգեցի Ավետիսյանին, խնդրեցի, որ ասի Արտաշին` սենց բան կա, կասկածում եմ ու որ իմ հավաքած թղթապանակը չտանի առավոտը դեսպանատուն: Ասեց, լավ:
Թե ոնց եմ քնել ու հետո առավոտ 8:30 բացատրել Բաղդասարյանին սաղ ու հետո էլ էկել գործի ու պարզել, որ ամեն ինչ ճիշտ էր արված, գիտեմ մենակ ես:
Իսկ թե ոնց բոլոր մանրուքները կազմեցին մի ամբողջականություն ու դարձան` տեր և տիկին Բաղդասարյաններին ուղղված "բարի գալուստ դեպի Վերոնա" արտահայտություն, սկի ես էլ արդեն չեմ հիշում....

տու-տու-տու

տքց-տքց

Ավետիսյանը փռշտաց:
- Առողջությու՛ն, պարոն Ավետիսյան, - բղավում եմ մյուս սենյակում նստած բարի Հրանտին:
- Աշխե՞՞ն... բա ականջակալներդ ու՞ր են, - ծիծաղում ա:

ազի՜՜զ

Շեֆս գնում ա Վերոնա:
Բոլոր գործերով ինչ-ինչ (ոնց եմ սիրում էս ակցենտավոր արտահայտությունները) պատճառներով զբաղվում եմ ես: Թիքեթինգ, հյուրանոցի բուքինգ..  Թվում ա, թե միայն սեր, բարություն ու ռոմանտիկա պիտի ասոցացվի էդ քաղաքի հետ, բայց արի ու տես... 
Մի խոսքով, հերթական հյուրանոցի էջն էի մտել ու պիտի շեֆին ցույց տայի բոլոր տարբերակները: Առաջացավ մի խնդիր` տվյալ հյուրանոցի սենյակների նկարները, ոնց ասեմ, մի տեսակ XXX-ի մեջ էին... ինչ-որ զույգ էր ամեն տեղ պատկերված, անհասկանալի նպատակներով հանդիպած ու լոճված վեր ընկած մահճակալներին....
Փշաքաղվեցի էն մտքից, որ Արտաշի հետ պիտի նստեմ, էդ անասուն ֆոտոները նայեմ:
Բախտս բերեց` անըվեյլբլ ցույց տվեց:

Նեղված եմ... Աշխարհն առանց քաշվելու, հավեսով, "ու՜ու՜հ" դեմքով վազում ա դեպի դժոխք:

This ship is taking off

Նոր ամեն ինչ լավ էր:
Բաղդասարյանն էկավ, նստեց դիմացի սեղանի մոտ իրա այՓադով.... սկսեց բզբզալ.. հետո հոգնեց ու պոկերով որոշեց ցրվի...
Ես էլ իմ համար խելոք գործ էի անում, չմոռանալով մեկ-մեկ ֆեյսբուքի ներվային շարժումներին արձագանքել... ու էդ պահին ռաստցեվի մի մյուզիքի:
Մի ականջակալն ականջումս հասկացա, որ հեսա ոսկորներս իրանց-իրանց շարժվելու են էս գործի տակ, բայց էդ սաղ հեչ:
Էս 20 րոպե ա մի հատ հիմար միտք ա գլխումս պտտվում ու ինձ հանգիստ չի տալիս.
Սկզբից նկարագրեմ շեֆիս`
Բաղդասարյանը բոյով, ջանով մարդ, ա` արջի կառուցվածքով ու քայլվածքով, (բումփը-բումփը) ի միջի այլոց, զբաղվել ա ըմբշամարտով :ԴԴ վայ, մե՜, կասեին վրացիները.. Երևի, մի 200կգ կլինի:
Իսկ հիմա ինձ տանջող միտքը.

Ես միացնում եմ էս երգը ու գնաց~~~
Լույսերը միանգամից հանգում են ու Արտաշը սկսում ա դանդաղ շարժումներով էդ եքյա ջանդակը պարացնել` սենց հավեսով աջ ու ձախ տանելով, ձեռքերը բարձրացնում ա վերև, ուսերն ա սկսում շարժել, քամակն ա խաղացնում, սլոուլի.. դեմքին գրած ա "կայֆ".... Արտաշը լավ ա..
..yes, sir
one more please
trip around the galaxies
can I get some greenie-beanies..



Մի օր էլի կպատկերացնեմ ու մի կես ժամ բարձր կխնդամ ու ինձ գործից կհանեն:

Вермишель со вкусом мяса

Սոված եմ:
Հեսա մի ժամից պիտի գնամ, բայց ուզում եմ հաց ուտեմ..
Գնում եմ Տեց-ի կրուգի (Circle of life) "ամենաբոց" խանութը ու մի 15 րոպե շրջելուց հետո որոշում եմ էն դոշիրակատիպ վերմիշելից առնեմ, ուտեմ:
- Էն վարունգը կերա՞ր, - հարցնում ա նիհար, չորոտ ու բարի կինը (10 օր առաջ սիրտս աղի ուզեց, գնացի թթու վարունգ առա ու մատնաքաշ... ինքս ինձ լսում եմ, խնդալս գալիս ա)..
- Հա, - ծիծաղում եմ:
- Ես էլ գնացի տուն ու քեզ էի հիշել, - հազիվ ա զսպում ծիծաղը:


Գնում եմ օֆիս.... վերմիշելի բանկան ձեռքս ուղեվորվում եմ գլխավոր ընդունարան, որ Լուսոյից տաք ջուր վերցնեմ, որ էդ անտերը հալի, ուտեմ (լօլ!)

Լուսոն բոյով, նիհար, հեդ ռեդ (ներկվա՛ծ, Բե՛ն, ներկվա՛ծ)  մի տարօրինակ աղջիկ ա..շատ ցածր ա խոսում ու իմ տեսած տնօրենի օգնականներից ոչ մեկին նման չի.. արտ հաուս ֆիլմերի դերասանուհիներից ոնց որ լինի.... ոչ տրամաբանական ոճով (օգնականի համար, նկատի ունեմ)... թեթևակի կտտցրած.... բայց թույն աղջիկ ա.. ընկերացել եմ հետը... իմ հումորների վրա լավ ռեակցիա ա տալիս... պոտենցիալ ցանցառացող ա... կայֆն ա:

Գնացի մոտը... տխուր էր... գլխին մի վախտ թուղթ էին լցրել, որ ինչ-որ թվեր համեմատի... մեր օրերի Մոխրոտիկ.. սկսեց բողոքել... հետո պատմեց, որ էրեկ տուն գնալուց ա լինում ու մարշրուտկաները չեն գալիս... ինքն էլ որոշում ա ոտքով գնա... տենց գնում, գնում ա, մեկ էլ հետևից մի ավտո ա կպնում... "նստի տանեմ" դասական առաջարկով: Էս Լուսոս էլ ինչ մտքին գալիս ա, ասում ա "դու չես հասկանում, որ քեզ ասում են չէ... հիմա՞ր ես" և այլն... մինչև վարորդը կատաղում, ասում ա "դու իմացի՛, գտնելու՛ եմ քեզ ու բռնաբարե՛մ".... վերջին բառի վրա Լուսոն երջանիկ շողում ու ծիծաղում ա...
ես խորհում եմ..
Հետո ասում ա, որ վախկոտ ա ու որ էդ 60 000-ով բան չի կարում անի... ու համ էլ ռիսկ չի անում գործը փոխի............ սիրտս ճմլվում ա:
Մեկ էլ Էդիկն ա մտնում ընդունարան`.. երևի, էս շենքի ուլտրատարօրինակ(ագույն) կերպարը` ահավոր նման ա մողեսի... նիհար, համարյա տափակ, գետնագույն... դեմքը միշտ սափրած, ինչից բոլոր ոսկոռները դուրս են ցցվում... ինքը շատ արագ ա շարժվում ու անսպասելի ա հայտնվում.. շենքի "նայողն" ա..
Մի խոսքով, Էդիկը գալիս ա ու էլի լիքը թուղթ լցնում Լուսոյի ռեդ հեդ'ին... որոշում եմ վերմիշելս առնեմ, գնամ, չխանգարեմ:
Ընդունարանից դուրս գալուց նորից Էդիկն ա հայտնվում ու դանդաղ, կիսագողական տոնով հարցնում.
- Լուս, էս դու՞ ես փլավ էփում: Հոտն ընկել ա ստեղ, - ժպտում ա:
Ինձ բացում ա...վատ եմ զգում, որ էդ թաթարական հոտը իմ պատճառով ա գալիս... այսինքն, իմ չէ` փլավիս.. Գագոիդին եմ հիշում.. (դուդուկ.. op.14 "նոու մոր փլավ ին մայ լայֆ")

Նոր հիշեցի, որ Աստղոն հետս էր աշխատում, մի օր վառել էր փլավի տակ ու Գագոն էկել, տեսել էր.... մտա էն պահին, որ Աստղը անհոգ դեմքով թեյնիկով ջուր էր լցնում` տեֆլոնից (с покрытием) կաստրյուլկայի մեջ մի շերտ պլաստմաս դառած բրնձի վրա...
Ես չկայի:

p.s.
Էն օրը Բենին Գագոյի մասին պատմելուց ասեցի "որ Գագոյի մոտ էի սովորում.." ու լեզուս կծեցի....
Փաստորեն

лаFа

Не получается что-то, не клеится, не сходится...
Что делать?
Но ведь не бывает так, чтоб человека взяли и швырнули туда, где он всегда мечтал работать. Или бывает?
Кажется, я схожу с ума и думаю, со стороны это выглядит крайне неприятно... и всем хочется сказать что-то типа "идиотка, сиди на месте, перестань с жиру беситься и радуйся тому, что у тебя вообще есть работа".... Разве можно через силу радоваться?
Извольте. Я так не умею.
Вот чем я сейчас занята? Сижу, изливаю мысли в интернет... А на самом деле мне хочется быть заваленной работой, не иметь времени на перерыв, заглядывать в фейсбук на секундочку и снова приниматься за работу, чувствовать удовлетворение к концу рабочего дня и находить время для Бена и друзей (Элен и компания... оказывается, у меня еще получается шутить).

Где я? Чем я занята?
Отрешенный взгляд.

Я хочу выразить себя в работе.
Все всегда заканчивается хорошо!

Аве Зявик

Шум сонаты

Сегодня среда, часы показывают 14:17. Я сижу в офисе и вот уже час с лишним слушаю, как рабочие рушат какой-то козырек с внешней стороны здания, а по эту сторону стены стоит мой стол. Голова распухла как барабан и мне плевать, что никто не хочет мне объяснить суть моего здешнего прибывания. Мне просто хочется, чтоб звуки этой *** кувалды прекратились. Господи, неужели все так и закончится? Я ведь еще ничего не сделала и не хочу вот так бросить бедных рабочих и дядю Жору (вонючку) одних, ведь я пришла сюда спасать фельзитовые души дюбель-гвоздей, отмывать яд с их скрюченных в замазке мыслей, наконец, полировать свои амбиции итальянскими абразивами и совершать травертиновую облицовку своего нового профиля.......

- Профиля в фейсбук?
- Да нет, что вы, - улыбается.
- Вашего, так скажем, собственного? - спрашивает и косится на ее нос, заметив, что он сломан.
- Знаете, я вас разочарую. Ни то, ни другое. Я имела в виду свой рабочий профиль.
- Аааа, - не очень поняв, - А вы кто по профессии?
- Пианистка, - пытается сдержать смех, представляя реакцию собеседника.
- Вы шутите, должно быть.
- К сожалению, нет.
- А можете сыграть "Лунную сонату"?
- Знаете, раньше я бы сказала "нет", но потом поняла, что можно ее быстро выучить и сыграть.
- А симфонии можете играть?
- Симфонии написаны для оркестра.
Собеседник разочаровывается и, ничего не сказав, покидает зал.

Стену начинают сверлить...

Пресвятая Дева, без греха зачавшая, моли Бога о нас, да не постыдимся на Тебя.

Hysteria

Заберите меня отсюда!!!!!!!!!!! Мне плооооооооохоооооооооооооооооо!
Все началось со вчерашнего вечера. Все это вдруг предстало в совершенно другом свете... А точнее БЕЗ света. Где факин рубильник????.....  И сегодня с утра мне плохо!плохо! плохо! Давно я себя так паршиво не чувствовала.....
"Займись всем.
Нам необходимо купить бетономешалку и запиши номера облицовщиков...." (!!!) .. блин, а я мечтала на своей wedding party потусить на бетономешалке.... больше не хочу.....
Травертин, фельзит (!) бетон, цемент, лопатки, качки, дюбель гвозди (ааааааааааа), базальт и известняк мать его........

Не могу. Хочу сидеть и не двигаться, чтобы дюбель гвозди не узнали где я.

SOS
Ben, kyanqs, ari indz steghic tar eli..

Fuckin' Dilemma

Էս ինչ բան ա տոոոո......
Հենց գործ գտա, GoTravel-ից զանգեցին... Օրինակ խիիիիիիիիիիիիիիիիիի? Էրեկ թող զանգեին... ամբողջ օրը ազատ էի..
Բայց մի բան եմ հասկացել հարյուր տոկոսով. մարդ կյանքում չպիտի մեջքով կանգնի մի տեղից ծագած հնարավորությանը ու այսպիսով, անպայման կփորձեմ գնալ հարցազրույցի... Բենն էլ ասեց, որ գնամ..Լավ կլիներ գնայի, մի լավ բան ասեին ու լավ աշխատավարձ առաջարկեին:

Գնում եմ.

հ.գ
Ամենակայֆը գիտեք որն ա? Որ իստրեբիտելները հենց գլխիս վերևով են թռնում քաղաքի էս մասում...

Ավե Զյավիկ

Желтые Машинки

Опять завод? Как? Почему?
Я не понимаю, как так случается, что я оказываюсь на таких предприятиях...... Где логика деяний Господних? (тупой вопрос).... Неужели, любовь ко всякого рода неженским машинкам и различной строительной технике родила вот такое настоящее??? Если так, то я хочу сделать заявление:
Леди и джентльмены, все, о чем вы мечтаете, непременно исполняется!

Посмотрите на эту девушку.... (на меня т.е.) Блин, отдали с трех лет в музыкальную школу (звучит как приют) и поеееееееееееехало......... Музыка. Посвящение музыке. Жертвы музыке. Прямо как какому-то злому божку...... Неправильно! И должно было пройти полвека, чтобы я поняла, что музыкой можно заниматься еще и для удовольтсвия..гм-гм...

очаRоvashka

Все это сначала благодаря Тато, а потом моему Бену...
Счастье, когда начинаешь видеть мир по-другому: в красках, в радости.

А почему завод? - да потому что так надо было!.. )



Ave Zyavik

Handel

Good News Inc