բիչ

Էրեկ Մաշին էի սպասում Աբովյանի վրա` Կարաբալայի արձանի հարևանությամբ, մեկ էլ ինչ-որ մեկի բարձր ձայնը ուշադրությունս շեղեց:
Մի կին էր գնում, կարմիր շրթներկով, բոտոքսակոխ էղած շուրթերին 3 տուրիստների հետ ու բարձր-բարձր ռուսերեն խոսելով, Երևանն էր ցույց տալիս ու պատմում: Ձեռքը տարավ Կարաբալայի արձանի կողմը, կեսից լսեցի.
- .... двинутый был, - 10 սանտիմանոց կարմիր եղունգներով ձեռքով "դվինուտի"-ն ա ցույց տալիս, քիթ ու մռութն ա խառնում, - да, двинутый, цветы  дарил всем....


#քֆուր

!!!

կախարդանք.. հեհե

Նստում եմ երթուղային:
Ամենավերջում 2 ազատ տեղ կա: Գնում եմ վերջը:
Մոտենում եմ նստարանին, տեսնեմ պարալոնը քանդած ա, մեջն էլ.... гаечный ключ: Մի պահ սառում եմ. Մի տեսակ աչքերիս չեմ հավատում. կլյուչ, նստարանի մեջ... Ավելի լավ եմ նայում... տիեզերքը սիրտը պահած սպասում ա ինձ... Վերցնում եմ ձեռքս:
Կողքի նստարանին մի մարդ ա նստած, դիմում եմ իրան.

- Կներեք, էս ձերն ա՞, - երևի, նորմալ մարդը տենց բան չէր հարցնի: Իրանը լիներ, ձեռքին կլիներ, կամ ծնկներին, բայց իմ երևակայությունը ինձ էդ պահին ցույց տվեց մի տեսարան, որում անմեղ անձը սկզբում ձեռքում էր պահում էդ անտերը, հետո դնում կողքի նստարանին: Նենց որ շատ լավ էլ կարար ինքը լիներ դրա տերը:
Նայում ա էդ կլյուչին:
- Չէ, - պաուզա, - գցեք:
- Ու՞ր գցեմ, - սառում եմ էլի:
Ձեռքիցս վերցնում ա ու զրմփոցով գցում նստարանների հետևը` կուզով, այսպես ասած: Նստում եմ վերջապես: Էդ պահին վարորդը, երևի, հայելու միջից տեսնում ա ու թարս նայում կլյուչ գցողին,
- Կլյուչ էր, գցեցի հետևը, - շատ հանգիստ բացատրում ա նա:
. Նման անդրդվելիություն վաղուց չէի տեսել.. ռեսպեկտ:

ազի՜՜զ

Շեֆս գնում ա Վերոնա:
Բոլոր գործերով ինչ-ինչ (ոնց եմ սիրում էս ակցենտավոր արտահայտությունները) պատճառներով զբաղվում եմ ես: Թիքեթինգ, հյուրանոցի բուքինգ..  Թվում ա, թե միայն սեր, բարություն ու ռոմանտիկա պիտի ասոցացվի էդ քաղաքի հետ, բայց արի ու տես... 
Մի խոսքով, հերթական հյուրանոցի էջն էի մտել ու պիտի շեֆին ցույց տայի բոլոր տարբերակները: Առաջացավ մի խնդիր` տվյալ հյուրանոցի սենյակների նկարները, ոնց ասեմ, մի տեսակ XXX-ի մեջ էին... ինչ-որ զույգ էր ամեն տեղ պատկերված, անհասկանալի նպատակներով հանդիպած ու լոճված վեր ընկած մահճակալներին....
Փշաքաղվեցի էն մտքից, որ Արտաշի հետ պիտի նստեմ, էդ անասուն ֆոտոները նայեմ:
Բախտս բերեց` անըվեյլբլ ցույց տվեց:

Նեղված եմ... Աշխարհն առանց քաշվելու, հավեսով, "ու՜ու՜հ" դեմքով վազում ա դեպի դժոխք:

This ship is taking off

Նոր ամեն ինչ լավ էր:
Բաղդասարյանն էկավ, նստեց դիմացի սեղանի մոտ իրա այՓադով.... սկսեց բզբզալ.. հետո հոգնեց ու պոկերով որոշեց ցրվի...
Ես էլ իմ համար խելոք գործ էի անում, չմոռանալով մեկ-մեկ ֆեյսբուքի ներվային շարժումներին արձագանքել... ու էդ պահին ռաստցեվի մի մյուզիքի:
Մի ականջակալն ականջումս հասկացա, որ հեսա ոսկորներս իրանց-իրանց շարժվելու են էս գործի տակ, բայց էդ սաղ հեչ:
Էս 20 րոպե ա մի հատ հիմար միտք ա գլխումս պտտվում ու ինձ հանգիստ չի տալիս.
Սկզբից նկարագրեմ շեֆիս`
Բաղդասարյանը բոյով, ջանով մարդ, ա` արջի կառուցվածքով ու քայլվածքով, (բումփը-բումփը) ի միջի այլոց, զբաղվել ա ըմբշամարտով :ԴԴ վայ, մե՜, կասեին վրացիները.. Երևի, մի 200կգ կլինի:
Իսկ հիմա ինձ տանջող միտքը.

Ես միացնում եմ էս երգը ու գնաց~~~
Լույսերը միանգամից հանգում են ու Արտաշը սկսում ա դանդաղ շարժումներով էդ եքյա ջանդակը պարացնել` սենց հավեսով աջ ու ձախ տանելով, ձեռքերը բարձրացնում ա վերև, ուսերն ա սկսում շարժել, քամակն ա խաղացնում, սլոուլի.. դեմքին գրած ա "կայֆ".... Արտաշը լավ ա..
..yes, sir
one more please
trip around the galaxies
can I get some greenie-beanies..



Մի օր էլի կպատկերացնեմ ու մի կես ժամ բարձր կխնդամ ու ինձ գործից կհանեն:

լա՜վն ա գազանս

Господи, почему мои мозги работают так непонятно и независимо от меня??
Как мне научиться управлять этим органом? Прямо кричать хочется......

Почему я не могу вовремя что-то сказать или сделать?
Или говорю совсем не то, что надо было.... о чем долго думалось.... эх!
Как получается, что меня будто на мгновение, которое так важно, замораживает.. в чем причина?
Самое ужасное бывает потом, когда медленно опускается осознание того, что что-то очень важное было упущено, потеряно, не сказано и не сделано (стихи получились)
Разве может человек держать специальный блокнот, записывать все то, что важно, чтобы не забыть и потом забыть туда посмотреть???!!!! Это нормально? НЕТ!!!
Но я научусь быть более организованной... Я все смогу! (хаотичная речь)
Вспомнилась маленькая молитва, которая запала мне в душу после разнописаний и конфессионных причуд поп идола современной прозы - Коэльо... Самое яркое, что запомнилось из всех его страничек:

Пресвятая Дева, без греха зачавшая, 

моли Бога о нас, 

да не постыдимся в уповании на Тебя.
Полегчало

Давно не писала на русском....... я прямо как испорченный автомат жвачки.... кириллица так и вываливается и под пальцев..... соскучилась )) 

Better than any Einstein with his allgemeine Relativitätstheorie

Мое интеллектуальное диво..

Как бы я хотела, чтобы в жизни каждого человека был такой персонаж-фейерверк как ты, Бен. Знаю, что это не очень реальное желание и просто разрываюсь от гордости из-за того, что ты есть, что ты со мной. Ты это космос, о котором вчера вечером я слушала захватывающую сагу в твоем же исполнении. Когда ты рассказываешь мне что-то и объясняешь, я вижу, слышу, чувствую все так, как оно есть на самом деле. Это просто потрясающее ощущение!!! Знаю, что прочитав этот пост ты улыбнешься и потом фыркнув, скажешь мне "лав эли, Ашхен"... )  Ты - самый великий Объяснитель всех времен!

Это счастье!