аплодисменты

Финиш.
Я думала, что это никогда не случится, хоть и понимала, что если в новом месте начался ремонт, то когда-нибудь он закончится и мы все-таки переедем с ТЭЦа - God forsaken place.
В последнее время стало тяжелее убеждать себя в том, что так надо, что ничего без труда не бывает, что если поглядеть на жизнь людей за границей, на то, как они встают в 4 утра, чтобы в 8 быть на занятиях или на рабочем месте где-то в соседнем городе, то мой ТЭЦ в таком сравнении - просто Карибы, на которые мне так повезло ехать каждый день. Об обратном позвольте не писать. Да и зачем? Вы и так, наверное, знаете, как быстро я забываю плохое и как сильно дорожу хорошим. Так что, ТЭЦ, спасибо тебе за все! После Гагоида, ты стал вторым большим испытанием для меня и я его, кажется прошла (да, Бен?).

Вы не замечали, что когда что-то заканчивается, мы не сразу понимаем это (ну, если только речь не идет о топоре, засаженном в ваше правое бедро). Должно пройти энное количество времени, чтобы мы поняли, что ЭТО было и, что ЭТО уже позади. Вот и со мной так: Пока никак не почувствую, что больше нет подъема в 6:50, сонной головы (хоть в 8 ложись), отсутствия аппетита, ощущение неживого, не своего тела, которое просыпается где-то во второй маршрутке, когда она проезжает мимо железнодорожного вокзала, а то и позже.. вечерних дорог ТЭЦа - невероятно темных, похожих на путыри будущего - без единого деревца, пропитанных чужим, не ереванским духом, предающих, дышащих опасностью, пугающих, забывающих..
Ничего просто так не бывает.

Оказалось, что новый офис находится под зданием моего педагога/подруги по английскому.

ինքը հիմա տանը չի

Կանացի ձայն հեռախոսի մեջ:
- Բարև ձեզ, դուք ինչ-որ հայտարարություն եք տվել աշղեկի համար, հա՞:
- Այո (ինչ-որ տենց բան հիշում եմ ~):
- Ես եմ զանգահարում, որովհետև ամուսինս վաղը գալիս ա Մասկվայից, պըրարաբ ա ընդեղ էլ աշխատել - երջանկություն եմ լսում լսափողի ներսում, քիչ ա մնում շնորհավորեմ, - ասեց, զանգի, ռեզյումե ուղարկի, ասա, որ վաղը, կամ մյուս օրը կգնամ հարցազրույցի:
- Ձեր անունը ինչպե՞ս ա:
- Անահիտ:
- Անահիտ ջան, գրեք մեր մեյլը...

Վարագույր

Տեցի նախավերջին մեմուարները

Էրեկ գնում եմ զուգարան, որ գդալս լվանամ, ճանապարհին սենյակի օֆիսի տղաներից մեկն ա հանկարծակի հայտնվում: Վեր էմ թռնում: Երևի, շատ խնդալու եմ վեր թռնում:Ժպտում ա:
- Վա՜յ, վախացրի՞:
Արդեն գդալս եմ պռտում ներսում:
- Հա:
- Կներեք, չէի ուզում:
- Հավատում եմ:
(Բանգլադեշի երկխոսություն... Ախր մեկ-մեկ չես իմանում, ոնց պատասխանես տղամարդկանց, որ քյառթույի պես չհնչի սեփական ականջիդ համար: Բայց ավելի լավ ա տենց: Դիրքդ միանգամից հասկանում են, չեն երկարացնում անբովանդակ խոսակցությունները)

Գդալս լվանում, վերջացնում, դուրս եմ գալիս:
Մեկ էլ տեսնեմ, Լուսոն ա համարյա վազելով գալիս էդ տղաների սենյակի մոտ: Ես գնում եմ մեր սենյակ:
5 րոպե հետո Լուսոն զանգում ա ինձ:
- Աշխեն, կգա՞ս մոտս: Սյուրպրիզ ունեմ քո համար, - Լուսոն երջանիկ ա:
Գնում եմ մոտը: Սեղանին դրված են 3 փոքրիկ ծաղկամաններ՝ տարբեր գույնի միկրոծաղիկներով:
- Ընտրի, որն ես ուզում, - ասում ա Լուսոն ու ժպտում: Ուրախությունից բերանը չի փակվում:
- Էս ո՞րտեղից, Լուս:
- Էն տղան նվիրեց նոր, ասեց մեկը քեզ, մեկն էլ էն աղջկան, հետո իրանն էլ նվիրեց:
- Ո՞ր տղան:
- Էն որ քեզ վախացրեց:
Լռվում եմ:
- Դո՞ւ ինչ գիտես, որ վախացրել ա:
- Ինքը նոր ասեց:
(հոգոց, ֆաք յու "էն տղա")
- Մազերդ նորից հետ կներկես, էղա՞վ:
Ինչ-որ բաներ ա ասում presto-յի մեջ: Համաձայն ա:

Մի քանի րոպե ընտրում եմ ծաղիկիս գույնը: Դիլեմման ալ կարմիրի ու սսփրթնած վարդագույնի մեջ ա: Վառ մանուշակագույնը Լուսոն արդեն սեփականաշնորհել էր:
Կարմիրն եմ ընտրում:
Լուսոն դեռ ժպտում ա:
- Լսի, էսօր նե՜նց կաշաների մեջ էի:
Ես մտածում եմ, տղա-մղա ա չամռվել:
- Ի՞նչ կաշա:
- Լսիիիիի, գնացել էի հարցազրույցի էսօր:
Հազիվ եմ պահում ծաղիկս ձեռքիս մեջ: Էս ինչ մետամորֆոզներ են տեղի ունենում, օ մայ գադ..
Պատմում ա մանրամասները՝ ինչ ա գրել, ինչ բարդ էր ու որ հաստատ չի անցել:
- Լուս, հպարտանում եմ քեզնով, - ասում եմ ես ու սիրտս լցվում ա, - Ուրիշ տեղ էլ կգնաս հարցազրույցի, ոչինչ:
Ժպտում ա էլի Լուսոս:
Ծաղիկս առնում, գնում եմ:
Ճանապարհին "էն տղուն" մերսի եմ ասում:
- Խնդրեմ, Աշխեն ջա՜ն, - ջիգյարով ասում ա նա:
Գալիս եմ մեր սենյակ: Ավետիսյանին եմ ցույց տալիս բույսը:
- Բա, տենում ես, Աշխեն ջան, ոնց են քեզ վորաբերվում: Հիմա սենց բաներ հազվադեպ են հանդիպում: Էդ լավ ա:
Մեկ-մեկ Ավետիսյանին Դալայ լամայի շորերն են պակասում: