Ճիշտ մյուզիք

Потрясусь в офисе чуток :))

!!!

կախարդանք.. հեհե

Նստում եմ երթուղային:
Ամենավերջում 2 ազատ տեղ կա: Գնում եմ վերջը:
Մոտենում եմ նստարանին, տեսնեմ պարալոնը քանդած ա, մեջն էլ.... гаечный ключ: Մի պահ սառում եմ. Մի տեսակ աչքերիս չեմ հավատում. կլյուչ, նստարանի մեջ... Ավելի լավ եմ նայում... տիեզերքը սիրտը պահած սպասում ա ինձ... Վերցնում եմ ձեռքս:
Կողքի նստարանին մի մարդ ա նստած, դիմում եմ իրան.

- Կներեք, էս ձերն ա՞, - երևի, նորմալ մարդը տենց բան չէր հարցնի: Իրանը լիներ, ձեռքին կլիներ, կամ ծնկներին, բայց իմ երևակայությունը ինձ էդ պահին ցույց տվեց մի տեսարան, որում անմեղ անձը սկզբում ձեռքում էր պահում էդ անտերը, հետո դնում կողքի նստարանին: Նենց որ շատ լավ էլ կարար ինքը լիներ դրա տերը:
Նայում ա էդ կլյուչին:
- Չէ, - պաուզա, - գցեք:
- Ու՞ր գցեմ, - սառում եմ էլի:
Ձեռքիցս վերցնում ա ու զրմփոցով գցում նստարանների հետևը` կուզով, այսպես ասած: Նստում եմ վերջապես: Էդ պահին վարորդը, երևի, հայելու միջից տեսնում ա ու թարս նայում կլյուչ գցողին,
- Կլյուչ էր, գցեցի հետևը, - շատ հանգիստ բացատրում ա նա:
. Նման անդրդվելիություն վաղուց չէի տեսել.. ռեսպեկտ:

Իլարիա, Սարա, Ջովաննի, Իննա

Էրեկ:
Ամբողջ օր փրեշըրի տակ հյուրանոցի ռեզերվ եմ անում` վերջին կետն ա, որը մնացել ա օդի մեջ զուտ շեֆի կապրիզների պատճառով: Ինչքան հյուրանոց կար էդ անտեր Վերոնայում, դիմեցի. նույն բանն են ասում պագալովնո. կամ տեղ չունենք, կամ մինիմում 3 օրվա ռեզերվ պիտի անեք (էն պարագայում, որ էս մարդը մտադիր ա ընդհամենը 3 օր մնալ ընդեղ), կամ էլ հենց  Արտաշն ա պրինցեսայի պես նազ ու տուզ անում ու անուն կպցնում ամենանորմալ տարբերակներին: Սկզբում թվում էր` հեշտ ա գնում սաղ, հետո պարզվեց` էհե-հե՜՜ .. Երևի մի 25 հյուրանոց եմ դիմել 2 օրվա մեջ, չհաշված, որ ուիքենդին էլ դեռ փնտրում էի ու զանգում: ՖԱՔ:
Բոլոր պակաս-պռատ թղթերն եմ հավաքում, Արտաշը վերջին օրով ասում ա, որ invitation letter-ն ա էկել, (հետո պարզվում ա, որ շուտ էր էկել, էն էլ ինքը չէր ջոկել, որ տենց բան ա ստացել մեյլով): Հերթական անգամ զանգում եմ Իտալիա, արդեն զզված լսում եմ իրանց շոպլիկական, հատուկ պարապած, մեգասեքսուալ ձայներով արտաբերվող "բոնջորնո"-ն.... վերջապես գտնում եմ ամենաօպտիմալ տարբերակը, էն էլ զանգելով, որովհետև 2 անգամ գրելուց հետո, տենց էլ չստացա պատասխան (մի բան սիրտս վկայում էր, որ զանգեցի :Ճ):  ՈՒՌԱ.... ռեզերվ եմ անում, 10 ժամ սպասում, որ, վերջապես, պատասխանեն գրածս նամակներից գոնե մեկին, ու քֆրտելով` էսթետիկ հրճվանք առաջացնող նամակներ գրում ռիսեպշն: Մի քանի րոպեից սկսում են գալ պատասախաններ` իմ կողմից հղած բոլոր նամակներին.... չկամ ես: Պարզվում ա, Իլարիան, որը բուքինգի բաժնում ա` կլոն ունի... դրա պատճառով հենա-հենա խայտառակ էի լինելու, որովհետև առաջին տարբերակը ուղարկել էին լրիվ ուրիշ` հին նամակիցս մնացած ամսաթվերով.... ինֆարկտի բուն, խոռոչ, ես նույնիսկ կասեի:
Էկավ ժամը 8-ը: Վաղը Բաղդասարյանը մտնում ա դեսպանատուն: The end is near սաղ իրա իմաստներով: Էներգիաս սպառվել ա, սոված եմ, կողքից էլ մինչև վերջին պահը Ժորան իրա կատարողականներն ա դեմ տալիս ու փոխում ու ավելացնում.... հմմմմ: Ուղարկում են ռեզերվի հաստատումը` ուշադրություն չեմ դարձնում, որ իմ անունով ա, հեհե, զատո հետո սաղ գիշեր չեմ քնում դրա պատճառով, պանիկայի մեջ չհիշելով, որ կազմակերպության անունը միևնույն ա շեշտված ա ու թե Ms.Հայկունուն ա ուղղված նամակը թե` Mr.Վրդանեսյանին, հեչ կապ չունի: Թուղթն ա վերջանում, Ավետիսյանը վազվզում ա, փորձում ա ոնց կարա օգնի, հոգեպահուստից թուղթ ա հանում "հլը նայի, ինչ թուղթ եմ քեզ տալիս է"... մեռնեմ ես քո ջանին, այ մարդ, դե արի ու մի ասա:
Վիզայի app-ն եմ լրացնում հյուրանոցի սյունակում.... կեսից ջոկում եմ, որ Արտաշի կնգա թղթերի մեջ օգնականը արդեն ուրիշ բան ա գրել.......... ուզում եմ գլխիս մազերը պոկեմ, ուտեմ.. սկսում եմ ահավոր քրտնել, Ավետիսյանը չգիտի ոնց ինձ ուշքի բերի: Ասում ա քյասար լավ ա սաղ, հերիք ա, գնացինք.... (ստեղ հիստերիկ ծիծաղ)...դուրս ենք գալիս շենքից: Մաքուր օդ, երկինք, 4 պատից էն կողմ.......Ավետիսյանը տանում ա ինձ իմ սիրած Գործարանայինի մոտ: Մենակ էդ կայարանի մասին մտքից մի քիչ տրամս բացվում ա, իսկ որ հասնում եմ, վաբշե դզվում եմ համարյա... բայց ժամանակավորապես: Նստում եմ, գնում-գնում ենք, մտքով թղթերի մեջ եմ, Իտալիայի դեսպանատանը ու անպայման խայտառակված, մեկ էլ տոտալ կերպով անջատվում ա ուղեղս, մոռանում եմ, հրապարակի կանգառի անունը ոնց ա (LMFAO) ու հենց լսում եմ "Զորավար Անդրանիկ", ափալ-թափալ դուրս եմ վազում վագոնից ու մեջքիս հետևում լսում "հաջորդ կայարանը` Հանրապետության Հրապ....": դեբիլ:
Ոնց թափով դուրս եմ գալիս, նույն ձև հետ եմ գալիս հարթակի վրա (էս գուգլով перрон-ը թարգմանեցի նոր): Խնդալս ահավոր գալիս ա: Իմ` ընդեղ հայտնվելուն զուգահեռ մի տղա ա գալիս ու նենց ա ստացվում, որ երկուսս էլ նույն տեղն ենք նստում: Զգում եմ նայում ա, ուզում ա բան ասի:
- Կներեք, կարելի՞ ա ձեզ մի բաժակ սուրճ հյուրասիրել:
Ինձ բացում ա տեղնուտեղը: Այ մարդ, նենց ամոթ էր, բայց ինչ անեմ: Էս նեղ մաջալին, իմ կատաղած, վաղվա ինկվիզիցիային պատրաստվող հալին էդ տղեն էր մնացել պակաս:
- Չէ, մերսի, - բարի... ցնդած, ավելի շուտ, տոնով պատասխանում եմ:
- Եթե ես ձեզ ինչ-որ բանով վիրավորեցի, կներեք ինձ, -  բեզաբիդնո ժպտում ա:
- Չէ, չէ, ամեն ինչ կարգին ա:
Էլ ձայն չհանեց մինչև գնացքի գալը:
Հասա հրապարակ, մի քիչ գոռգռացի, լացեցի, հասկացա, որ եթե Արտաշը մտնի դեսպանատուն սխալ թղթերով, էդ կլինի ֆինիշը: Զանգեցի Ավետիսյանին, խնդրեցի, որ ասի Արտաշին` սենց բան կա, կասկածում եմ ու որ իմ հավաքած թղթապանակը չտանի առավոտը դեսպանատուն: Ասեց, լավ:
Թե ոնց եմ քնել ու հետո առավոտ 8:30 բացատրել Բաղդասարյանին սաղ ու հետո էլ էկել գործի ու պարզել, որ ամեն ինչ ճիշտ էր արված, գիտեմ մենակ ես:
Իսկ թե ոնց բոլոր մանրուքները կազմեցին մի ամբողջականություն ու դարձան` տեր և տիկին Բաղդասարյաններին ուղղված "բարի գալուստ դեպի Վերոնա" արտահայտություն, սկի ես էլ արդեն չեմ հիշում....

տու-տու-տու

տքց-տքց

Ավետիսյանը փռշտաց:
- Առողջությու՛ն, պարոն Ավետիսյան, - բղավում եմ մյուս սենյակում նստած բարի Հրանտին:
- Աշխե՞՞ն... բա ականջակալներդ ու՞ր են, - ծիծաղում ա:

ազի՜՜զ

Շեֆս գնում ա Վերոնա:
Բոլոր գործերով ինչ-ինչ (ոնց եմ սիրում էս ակցենտավոր արտահայտությունները) պատճառներով զբաղվում եմ ես: Թիքեթինգ, հյուրանոցի բուքինգ..  Թվում ա, թե միայն սեր, բարություն ու ռոմանտիկա պիտի ասոցացվի էդ քաղաքի հետ, բայց արի ու տես... 
Մի խոսքով, հերթական հյուրանոցի էջն էի մտել ու պիտի շեֆին ցույց տայի բոլոր տարբերակները: Առաջացավ մի խնդիր` տվյալ հյուրանոցի սենյակների նկարները, ոնց ասեմ, մի տեսակ XXX-ի մեջ էին... ինչ-որ զույգ էր ամեն տեղ պատկերված, անհասկանալի նպատակներով հանդիպած ու լոճված վեր ընկած մահճակալներին....
Փշաքաղվեցի էն մտքից, որ Արտաշի հետ պիտի նստեմ, էդ անասուն ֆոտոները նայեմ:
Բախտս բերեց` անըվեյլբլ ցույց տվեց:

Նեղված եմ... Աշխարհն առանց քաշվելու, հավեսով, "ու՜ու՜հ" դեմքով վազում ա դեպի դժոխք:

Դ'արտանյան

Ռոբերտի հետ պայմանավորվել էինք երկուշաբթի օրվա վրա:
Էրեկ զանգեցի, ասեց, որ հենց գնալու լինենք, զանգեմ իրան, որ մեզ (ինձ ու Ինեսսային) դիմավորեն: Ես տեղը չգիտեի, մենակ գիտեի,որ էս իմ տեցերին մոտիկ ա:
Ինան տաքսիով էկավ գործիս տեղ, զանգեց ինձ, իջա:
Խեղճ աղջիկն արդեն եքա ստրես էր տարել, հասել Տեց ու հիմա վախեցած հայացքով նստած էր տաքսիի մեջ: Պարզվեց, տաքսիստը չգիտի, թե կոնկրետ որտեղ ա սպորտ դպրոցը: Մի ուրիշ բան էլ պարզվեց.


Տեցի-ց հետո դեռ կյանք կա ~

Զանգում եմ Ռոբերտին` սուսերամարտի չեմպիոնին (կոնկրետ չգիտեմ, ինչ չեմպիոն ա, բայց չեմպիոն ա :Դ.. տնօրենիս ընկերոջ տղան ա..)
- Ռոբերտ ջան, մենք հեսա հասնում ենք:
- Հա, Աշխեն ջան, հիմա կզանգեմ, կասեմ, որ ձեզ դիմավորեն:
2 րոպեից զանգում ա
- Աշխեն ջան, ձեզ կդիմավորի նիհար մի աղջիկ, անունը Ռուզան:
- Մերսի, Ռոբերտ ջան:
- Վայ, ինչի համար, մի ասեք էլի մերսի: Հա մեկ էլ մի բան. որ հանկարծ ընդեղ տղաները իրանց լավ չպահեն, ավել-պակաս բաներ իրանց թույլ տան, միանգամից զանգեք ինձ, ես ինչ որ պետք ա իրանց կանեմ:
Ինձ բացեց...
Տաքսիստը ժպտում էր, մեկումեջ Ինայի հետ "փիֆ" ու "փուֆ" անելով, ոչխարների մոտով տանող ճամապարհի հատվածում: Վերջը ես հասկացա, որ պետք էր էն մյուս կողմից գնալ էդ անտեր տեղը: Էդ դեպքում, մենք կհասնեինք 5 րոպեում: Բայց դե լավ, անցած լինի:
Նորագավիթը` սովորական, քաղաքի միջի սեփական տներով հագեցած "քուչաների" պես մի տարածք ա, նույն տեսակ մարդկանցով` ոչինչով չտարբերվող ուրիշ թաղամասերի ժողովրդից: Ես ինձ ամեն տեղ էլ լավ եմ զգում: Հավես եմ ստանում ամեն նոր բանից` նույնիսկ էս պատմության ամենադրամատիկ պահը հաշվի առնելով (но об этом чуть позже):
Տաքսիստը մի` պահ մտածելով, որ հաստատ չի գտնի մեր դեսթինեյշնը, կանգնեց մի տան մոտ ու դիմեց կողքը կանգնած կանանց: Նրանց պատասխանի կեսից իր մարմնով ամբողջ տեսարանը փակեց մի մարդ` ամուսին կամ հայր, երևի.... "բա՜՜՞ն ա էլե" հայացքով:
Հանդիսատեսին լքելուց հետո տաքսիստն էլի ժպտալով ասեց.
- Ուտելու էի, ինչ ա՜՜:

Հաջորդ 2 օրակուլները շատ լավն էին: 2 կին` շատ բարի ու լավ բացատրող:
Հասանք տեղ:

Ռուզանը մուտքի մոտ, խոստացածի պես նստած էր: Դե, իսկական մարզչի կեցվածքով, բան: Ու "դուզ" խոսող..
Տարավ ներս, մտանք դահլիճ. լիքը էրեխեք ճվճվում են, վազում, մարզվում: Հավես ~~
Սկսեցինք խոսել, մեկ էլ բիգ բոսը զանգեց (չգիտեր, որ դուրս եմ էկել): Ռուզանը միանգամից ամեն ինչ հասկացավ ու ասեց որ, կարամ գնամ ներսի սենյակում խոսեմ: Բախտս բերեց, շեֆի հարցերը վերացական արաբական էին ու իմ` գործի տեղը չլինելու հետ կապ չունեին:

Ես ու Ինան

Ես վերադարձա:
Ռուզանը հարցնում էր, թե արդյոք ուզում ենք սիրողական ձևաչափով մարզվել, թե պրոֆեսիոնալ: Լսելով, որ խելքներս չի կտրում պրոֆեսիոնալ դառնանք, ասեց, որ իզուր ենք տենց մտածում, ու որ ինքը այ սենց մեր նման "սիրողական" ուզողներին վերջում ուղարկել ա մրցումների.... մտածեցի եսիմ, դե ես ամեն ինչի կարամ հավատամ, մարդ ես, մեկ էլ դառնանք Ինայի հետ չեմպիոններ: Ուժեղ հարված զգացի գլխիս, չհասկացա, ինչ էղավ: Ինչ-որ բան ընկավ վրաս, բայց նենց զգացողություն էր, ոնց որ ինձ հավեսով խփեցին: Պարզվեց, պատի միջից դե էս պե-ի պես, իմ բոյի մի տախտակ ա տեղից դուրս էկել ու շուռ էկել վրաս: Ցավը բավական անդուր էր, միանգամից սկսեցի մտածել, թե ինչքան բան դեռ չեմ արել կյանքումս ու որ, ախր սենց, գեմատոմայից մեռնելն ում ա պետք... մանթո էի:

Մարզիչը и бровью не повела :D դե ես ուրիշ բան չէի էլ սպասում:
ասեց "բարի գալուստ մեր դպրոց".. յանի, հա, ինչ ա էղել որ, բա դու սպորտսմեն աղջիկ ես, պիտի դիմանաս ամեն ինչի..
Ինան մի քիչ խնդաց, ուրախացավ, :ԴԴ բայց ինքը չլիներ, երևի վաբշե կմեռնեի, հասցրեց մի թեթև պահի:
Տենց մի 2 բառ էլ խոսեցինք ու դուրս էկանք: Հետո ուշացումով սառը դրեցի, չնայած, շիշկան արդեն արտահայտիչ էր:

Մի քանի օրից կսկսենք գնալ ու, հուսով եմ, էդ ֆաքին տախտակը իրան խելոք կպահի: